AlbertEinstein

Uczył się w Monachium, a za pierwszym podejściem nie zdał egzaminu na politechnikę w Zurychu. Maturę zrobił w szwajcarskim Aarau, z bardzo dobrymi wynikami, i w 1896 roku zaczął studia fizyki i matematyki na Politechnice Federalnej w Zurychu.

Po studiach nie mógł znaleźć posady na uczelni, więc w 1902 roku został urzędnikiem w urzędzie patentowym w Bernie. Rok później ożenił się z Milevą Marić; mieli dwóch synów.

W 1905 roku, pracując w urzędzie, opublikował pięć przełomowych prac: wyjaśnił efekt fotoelektryczny i ruchy Browna, stworzył szczególną teorię względności i pokazał, że masa i energia są sobie równoważne — to słynne E=mc². Ten rok nazywa się jego rokiem cudów.

Potem przyszły profesury w Zurychu, Pradze i Berlinie. W 1915 roku przedstawił ogólną teorię względności, która opisuje grawitację jako zakrzywienie czasoprzestrzeni. Gdy w 1919 roku obserwacje zaćmienia Słońca potwierdziły jego przewidywania, stał się najsłynniejszym naukowcem świata.

Nagrodę Nobla otrzymał w 1921 roku — co ciekawe, nie za teorię względności, lecz za wyjaśnienie efektu fotoelektrycznego. Przewidział też emisję wymuszoną, na której działają dziś lasery.

Od 1933 roku pracował w Instytucie Badań Zaawansowanych w Princeton i mieszkał w domu przy Mercer Street. Do końca życia szukał teorii, która połączyłaby grawitację i elektromagnetyzm, a wolne chwile spędzał ze skrzypcami. Zmarł 18 kwietnia 1955 roku w Princeton, w wieku 76 lat. Jego nazwisko stało się synonimem geniuszu.