KazimierzDeyna

Kazimierz Deyna urodził się 23 października 1947 roku w Starogardzie Gdańskim, jako piąte z dziewięciorga dzieci. Był wszechstronnie uzdolniony — biegał, grał w piłkę ręczną i w tenisa stołowego — ale najbardziej ciągnęło go do piłki nożnej, w którą grał już jego starszy brat. Jako jedenastolatek zaczął trenować w miejscowym Włókniarzu.

Uczył się w szkole zawodowej przy starogardzkich zakładach obuwniczych, a na boisku coraz wyraźniej było widać, że ma talent, jakiego w Polsce dawno nie było.

W październiku 1966 roku zadebiutował w ekstraklasie w barwach ŁKS Łódź, a już w listopadzie grał w Legii Warszawa, z którą związał się na dwanaście lat. Zdobył z nią dwa mistrzostwa Polski i Puchar Polski, a w 1970 roku doszedł do półfinału Pucharu Europy.

W Legii rozegrał 304 mecze ligowe i strzelił 94 gole. Klub zastrzegł jego numer 10 — nikt inny w Legii już z nim nie gra.

Od 1973 roku był kapitanem reprezentacji. Na mistrzostwach świata w 1974 roku strzelał Haiti i Włochom — o tym drugim, potężnym strzale zza pola karnego mówiono, że pękł mu przy nim but — a Polska zajęła trzecie miejsce. W plebiscycie Złotej Piłki uplasował się na trzecim miejscu w Europie.

W 1976 roku zdobył srebro olimpijskie w Montrealu, a w 1978 roku zagrał na mundialu w Argentynie. W sumie rozegrał w reprezentacji 97 meczów i strzelił 41 goli.

Pod koniec 1978 roku przeszedł do Manchesteru City. W kontrakcie zapisano m.in. dwa mecze towarzyskie z Legią — w jednym z nich zagrał po połowie w obu drużynach i strzelił gola dla każdej z nich. Potem przez sześć lat grał w San Diego Sockers, z którymi zdobył pięć mistrzostw.

W 1981 roku wystąpił w filmie „Ucieczka do zwycięstwa” u boku Pelégo, Bobby'ego Moore'a, Michaela Caine'a i Sylvestra Stallone'a. Zmarł 1 września 1989 roku w San Diego. W 2000 roku kibice wybrali go najlepszym polskim piłkarzem XX wieku, a w 2012 roku jego prochy spoczęły na Powązkach w Warszawie.