0Złożono 0 kwiatów

AdamMickiewicz

1798 – 1855

„Nauczył nas, jak brzmi polska poezja — od ballad po „Pana Tadeusza”.”

56lat życia
12ksiąg „Pana Tadeusza”
6dzieci

Data urodzenia: 24 grudnia 1798
Data śmierci: 26 listopada 1855
Ostatnia aktualizacja: 14 września 2026

Życiorys

Urodzony: Zaosie koło Nowogródka, 24 grudnia 1798
Zawód: poeta, dramaturg, wykładowca
Znany z: „Pan Tadeusz”, „Dziady”, „Ballady i romanse”, „Sonety krymskie”
Wykształcenie: Uniwersytet Wileński (1815–1819)
Wykłady: literatury słowiańskie w Collège de France (od 1840)
Rodzina: żona Celina, córka pianistki Marii Szymanowskiej

Zaosie i Nowogródek
Adam Mickiewicz urodził się 24 grudnia 1798 roku w Zaosiu koło Nowogródka. Jego ojciec, Mikołaj, był adwokatem, a mama, Barbara, prowadziła dom pełen synów — Adam miał czterech braci. W Nowogródku chodził do szkoły, a krajobrazy tamtych stron — pola, lasy i jeziora — wracały potem w jego wierszach przez całe życie.
Wilno
W 1815 roku rozpoczął studia na Uniwersytecie Wileńskim. Dwa lata później razem z Tomaszem Zanem i przyjaciółmi założył Towarzystwo Filomatów — studenckie stowarzyszenie, w którym wspólnie się uczono, pisano i dyskutowano. Po studiach uczył w szkole w Kownie.
Wielką, niespełnioną miłością jego młodości była Maryla Wereszczakówna. To uczucie odbiło się echem w wielu jego utworach.
Ballady i romanse
W 1822 roku wydał tom „Ballady i romanse”, od którego zaczyna się polski romantyzm. Rok później ukazały się „Grażyna” i części „Dziadów”. Pisał językiem, który brzmiał świeżo i prosto, a jednocześnie niósł wielkie emocje.
Od jego „Ballad i romansów” zaczyna się polski romantyzm.
Krym i podróże
W 1825 roku wyjechał do Odessy, skąd odbył podróż na Krym. Tak powstały „Sonety krymskie” — cykl wierszy o morzu, stepie i górach. Potem mieszkał w Moskwie i Petersburgu, podróżował po Niemczech i Włoszech, a w 1832 roku osiadł w Paryżu.
Pan Tadeusz
W 1834 roku w Paryżu ukazał się „Pan Tadeusz” — epopeja w dwunastu księgach, opowieść o szlacheckim świecie jego dzieciństwa. W tym samym roku ożenił się z Celiną Szymanowską, córką pianistki Marii Szymanowskiej; mieli sześcioro dzieci.
Wykładał literaturę łacińską w Lozannie, a od 1840 roku literatury słowiańskie w Collège de France — na jego wykłady przychodziły tłumy. Znał kilka języków, a w niedokończonej „Historii przyszłości” wyobrażał sobie świat za kilkaset lat. Zmarł 26 listopada 1855 roku w Stambule. Jego pomniki stoją w Krakowie i Warszawie, a „Pana Tadeusza” czyta każde pokolenie.