AgnieszkaOsiecka
„Napisała piosenki, które Polska śpiewa, często nie pamiętając, że to jej słowa.”

- 60lat życia
- ok. 2000tekstów piosenek
- 166piosenek dla STS
- 500+utworów Radiowego Studia Piosenki
- Data urodzenia
- 9 października 1936
- Data śmierci
- 7 marca 1997
- Ostatnia aktualizacja
- 14 września 2026
Życiorys
- Urodzona
- Warszawa, 9 października 1936
- Zawód
- poetka, autorka tekstów piosenek, pisarka
- Znana z
- „Małgośka”, „Niech żyje bal”, „Okularnicy”
- Wykształcenie
- dziennikarstwo (UW) i reżyseria filmowa (Łódź)
- Scena
- Studencki Teatr Satyryków, 1954–1972
- Miejsce
- Saska Kępa — ten sam dom przez całe życie
- Języki
- niemiecki, rosyjski, angielski, francuski
Dom na Saskiej Kępie
Agnieszka Osiecka urodziła się 9 października 1936 roku w Warszawie. Pierwsze lata spędziła między Zakopanem, gdzie pracowali jej rodzice, a warszawską Saską Kępą. Z tą dzielnicą związała się na całe życie — mieszkała w tym samym domu przy ulicy Dąbrowieckiej i znała tu niemal każdą kawiarnię.
Z domu wyniosła miłość do książek i języków. Mówiła po niemiecku, rosyjsku, angielsku i francusku, a literaturę czytała w oryginale. Dziennik zaczęła pisać jako dziewięciolatka i prowadziła go przez całe życie — jego kolejne tomy ukazują się dziś drukiem.
Dziennik zaczęła pisać jako dziewięciolatka i prowadziła go przez całe życie.
Dziennikarka, która została poetką
Po liceum na Saskiej Kępie studiowała dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim, a potem reżyserię w łódzkiej szkole filmowej, gdzie nakręciła etiudę według opowiadania Sławomira Mrożka. Już jako studentka publikowała reportaże i felietony w prasie.
Wspominała, że w trakcie studiów filmowych zrozumiała, że reżyserką nie będzie — bo coraz więcej czasu zabierało jej pisanie piosenek. Ta decyzja okazała się jedną z najszczęśliwszych w historii polskiej piosenki.
STS i Radiowe Studio Piosenki
Od 1954 roku przez niemal dwadzieścia lat była związana ze Studenckim Teatrem Satyryków, dla którego napisała 166 piosenek. W 1963 roku „Piosenka o okularnikach” zdobyła pierwszą nagrodę na pierwszym festiwalu w Opolu.
W tym samym roku razem z Janem Borkowskim zaczęła prowadzić w Polskim Radiu Radiowe Studio Piosenki, w którym przez siedem lat powstało ponad pięćset utworów. Napisany przez nią musical „Niech no tylko zakwitną jabłonie” z 1964 roku stał się największym przebojem teatralnym dekady.
Około dwóch tysięcy piosenek
W sumie napisała około dwóch tysięcy tekstów piosenek. Śpiewali je m.in. Maryla Rodowicz, Krystyna Janda i Violetta Villas, a muzykę pisali Seweryn Krajewski, Katarzyna Gärtner, Adam Sławiński i wielu innych. W 1973 roku jej piosenki, w tym „Małgośka”, triumfowały na festiwalu w Sopocie.
Pisała też wiersze — wydała siedem tomików — prozę, wspomnienia, sztuki teatralne, słuchowiska i książki dla dzieci. Przekładała piosenki Bułata Okudżawy, a pod koniec życia współtworzyła Teatr Atelier w Sopocie i napisała libretto opery dla dzieci „Pan Marimba”. Jest też autorką jednego z najsłynniejszych haseł reklamowych w Polsce.
Potrafiła w kilku wersach opowiedzieć o tęsknocie, miłości i przemijaniu.
Pamięć
Zmarła 7 marca 1997 roku w Warszawie. Jej imię nosi Teatr Atelier w Sopocie i studio koncertowe Programu III Polskiego Radia, a na Saskiej Kępie stoi pomnik, który przedstawia ją przy stoliku z rozrzuconymi kartkami.
Jej archiwum przechowuje Biblioteka Narodowa. Kolejne pokolenia wykonawców odkrywają jej teksty na konkursach i festiwalach jej imienia, a piosenki takie jak „Niech żyje bal” czy „Małgośka” wciąż śpiewa cała Polska.
Twórczość i pasje
Małgośka
przebój Maryli Rodowicz z tekstem Osieckiej
Niech żyje bal
piosenka z muzyką Seweryna Krajewskiego, śpiewana przez Marylę Rodowicz
Okularnicy
piosenka z czasów Studenckiego Teatru Satyryków
Niech no tylko zakwitną jabłonie
musical, wielki sukces teatralny lat 60.
Studencki Teatr Satyryków
wieloletnia współpraca jako autorka tekstów
Felietony i proza
pisała także do prasy i wydawała książki
Wstęga życia
1936 – 1997 · 60 lat
- 1936
rok urodzin
urodziny w Warszawie
- 1945
ok. 9 lat
zaczyna pisać dziennik, który prowadzi przez całe życie
- 1952
ok. 16 lat
studia dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim
- 1954
ok. 18 lat
początek współpracy ze Studenckim Teatrem Satyryków
- 1957
ok. 21 lat
studia reżyserii w łódzkiej szkole filmowej
- 1963
ok. 27 lat
pierwsza nagroda w Opolu i Radiowe Studio Piosenki
- 1964
ok. 28 lat
musical „Niech no tylko zakwitną jabłonie”
- 1973
ok. 37 lat
„Małgośka” i festiwalowy triumf w Sopocie; narodziny córki Agaty
- 1984
ok. 48 lat
„Niech żyje bal”
- 1993
ok. 57 lat
nagroda literacka za książkę „Rozmowy w tańcu”
- 1994
ok. 58 lat
współtworzy Teatr Atelier w Sopocie
- 1997
w wieku 60 lat
umiera 7 marca w Warszawie
Po odejściu
- 2007 — pomnik na Saskiej Kępie
- 2013 — pierwszy tom „Dzienników” i monety NBP z jej wizerunkiem
Posłuchaj, poczytaj, obejrzyj
W kalendarzu Alei
Wspomnienia
Nie ma jeszcze wpisów. Możesz zostawić pierwszy poniżej.
Pamięć o Twoich bliskich też może mieć swoje miejsce — dusznik z kodem QR przy grobie. Poznaj dusznik










