AndrzejMunk
„Reżyser, który patrzył na historię z przymrużeniem oka — i nauczył kina całe pokolenie.”

- 39lat życia
- 4pełnometrażowe filmy fabularne
- 1965od tego roku nagroda jego imienia
- Data urodzenia
- 16 października 1921
- Data śmierci
- 20 września 1961
- Miejsce spoczynku
- Cmentarz Wojskowy na Powązkach w Warszawie
- Ostatnia aktualizacja
- 14 września 2026
Życiorys
- Urodzony
- Kraków, 16 października 1921
- Zawód
- reżyser, scenarzysta, operator, pedagog
- Wykształcenie
- szkoła filmowa w Łodzi — reżyseria i zdjęcia
- Znany z
- „Eroica”, „Zezowate szczęście”, „Człowiek na torze”, „Pasażerka”
- Nurt
- polska szkoła filmowa
- Uczniowie
- Roman Polański, Jerzy Skolimowski, Krzysztof Zanussi
Kraków i Łódź
Andrzej Munk urodził się 16 października 1921 roku w Krakowie. Po wojnie trafił do łódzkiej szkoły filmowej i w 1951 roku skończył ją z dwoma dyplomami — z reżyserii i ze sztuki operatorskiej. To podwójne wykształcenie widać w jego filmach: każdy kadr jest w nich przemyślany.
Dokumenty
Zaczynał jako operator Polskiej Kroniki Filmowej, a potem reżyser w Wytwórni Filmów Dokumentalnych. Kręcił filmy o ludziach pracy i o mieście, m.in. „Niedzielny poranek” i „Spacerek staromiejski”. W „Błękitnym krzyżu” opowiedział o ratownikach górskich z Tatr, łącząc dokument z fabułą.
Człowiek na torze i Eroica
W 1956 roku nakręcił „Człowieka na torze” — historię starego maszynisty, opowiedzianą z trzech różnych punktów widzenia. Rok później powstała „Eroica”, film w dwóch częściach, który z ironią i czułością przyglądał się polskiemu bohaterstwu. Munk stał się jednym z twórców polskiej szkoły filmowej.
Patrzył na wielką historię oczami zwykłego człowieka — z ironią, ale zawsze z czułością.
Zezowate szczęście
W 1960 roku zrealizował „Zezowate szczęście” z Bogumiłem Kobielą — gorzką komedię o człowieku, który przez całe życie próbuje dopasować się do czasów. Pracował też nad „Pasażerką”, filmem o pamięci wojny. Nie zdążył go ukończyć; dokończył go jego przyjaciel Witold Lesiewicz i w 1963 roku film trafił do kin.
Nauczyciel
Od 1957 roku uczył w szkole filmowej w Łodzi. Jego studentami byli m.in. Roman Polański, Jerzy Skolimowski, Janusz Majewski i Krzysztof Zanussi. Zmarł 20 września 1961 roku, w wieku 39 lat. Od 1965 roku przyznawana jest Nagroda im. Andrzeja Munka za najlepszy debiut — otrzymali ją m.in. Skolimowski i Krzysztof Kieślowski.
Twórczość i pasje
Człowiek na torze
film fabularny (1956)
Eroica
film w dwóch częściach (1957)
Zezowate szczęście
gorzka komedia z Bogumiłem Kobielą (1960)
Pasażerka
film dokończony przez Witolda Lesiewicza (1963)
Błękitny krzyż
opowieść o ratownikach tatrzańskich (1955)
Spacerek staromiejski
krótki film dokumentalny (1958)
Wstęga życia
1921 – 1961 · 39 lat
- 1921
rok urodzin
urodziny w Krakowie
- 1951
ok. 30 lat
dyplom szkoły filmowej w Łodzi
- 1951
ok. 30 lat
operator Polskiej Kroniki Filmowej
- 1954
ok. 33 lata
dokument „Gwiazdy muszą płonąć”
- 1955
ok. 34 lata
„Błękitny krzyż” i „Niedzielny poranek”
- 1956
ok. 35 lat
„Człowiek na torze”
- 1957
ok. 36 lat
„Eroica”; zaczyna uczyć w łódzkiej szkole filmowej
- 1958
ok. 37 lat
„Spacerek staromiejski”
- 1959
ok. 38 lat
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- 1960
ok. 39 lat
„Zezowate szczęście”
- 1961
w wieku 39 lat
umiera 20 września
Po odejściu
- 1963 — premiera „Pasażerki”, dokończonej przez Witolda Lesiewicza
- 1965 — pierwsza Nagroda im. Andrzeja Munka
Posłuchaj, poczytaj, obejrzyj
W kalendarzu Alei
16 października — dzień urodzin
Nikt inny z Alei nie ma tego dnia rocznicy.
Następne urodziny w kalendarzu
20 września — dzień śmierci
Nikt inny z Alei nie ma tego dnia rocznicy.
Następne rocznice śmierci w kalendarzu
Wspomnienia
Nie dodano jeszcze zatwierdzonych wpisów. Możesz zostawić pierwszy wpis powyżej.