0Złożono 0 kwiatów

CzesławNiemen

1939 – 2004

„Dziwny był ten świat, a on uczył nas słuchać go uważniej.”

64lata życia
1miejsce w plebiscycie „Polityki” na wykonawcę wszech czasów

Data urodzenia: 16 lutego 1939
Data śmierci: 17 stycznia 2004
Ostatnia aktualizacja: 14 września 2026

Życiorys

Urodzony: Stare Wasiliszki, 16 lutego 1939
Zawód: wokalista, kompozytor, multiinstrumentalista
Znany z: „Dziwny jest ten świat”, „Enigmatic”
Instrumenty: organy Hammonda, melotron, syntezator Mooga
Pseudonim: od rzeki Niemen
Pasja: malarstwo, grafika i projektowanie okładek płyt

Stare Wasiliszki
Czesław Niemen, właściwie Czesław Juliusz Wydrzycki, urodził się 16 lutego 1939 roku w Starych Wasiliszkach, na terenie dzisiejszej Białorusi. Rodzina mieszkała w małym domu z ogrodem na skraju wsi. Jako chłopiec śpiewał w chórze, grał na organach i na bajanie na szkolnych uroczystościach.
W Grodnie uczył się gry na fortepianie. Muzyka wciągnęła go tak bardzo, że nauka innych przedmiotów schodziła na dalszy plan.
Przyjazd do Polski
W 1958 roku rodzina przyjechała do Polski. Po kilku przeprowadzkach — między innymi przez Białogard i Kołobrzeg — zamieszkał w Gdańsku, gdzie uczył się w szkole muzycznej gry na fagocie. Śpiewał w studenckim klubie Żak, najchętniej piosenki latynoamerykańskie.
Niebiesko-Czarni i Akwarele
W 1962 roku zaczął występować z Niebiesko-Czarnymi — jednym z pierwszych polskich zespołów bigbitowych. Z nimi w 1963 roku zaśpiewał w paryskiej Olympii. Wtedy przyjął pseudonim Niemen, od rzeki swojego dzieciństwa.
W 1966 roku założył zespół Akwarele, a rok później zaśpiewał w Opolu „Dziwny jest ten świat”. Piosenka stała się jednym z najważniejszych utworów w historii polskiej muzyki, a płyta „Sukces” pokryła się złotem.
Enigmatic
Od 1968 roku grał na organach Hammonda, a potem jako jeden z pierwszych w Polsce sięgnął po melotron i syntezator Mooga. W 1970 roku wydał album „Enigmatic” z monumentalnym „Bema pamięci żałobnym rapsodem” do wiersza Cypriana Norwida.
W kolejnych latach grał z awangardowymi jazzmanami, nagrywał w Monachium i Nowym Jorku, a w „Weselu” Andrzeja Wajdy użyczył głosu Chochołowi. W 1979 roku zdobył Grand Prix festiwalu w Sopocie.
Jako jeden z pierwszych w Polsce sięgnął po syntezatory — i nigdy nie szedł na łatwiznę.
Artysta osobny
Był także artystą plastykiem: malował, rysował i sam projektował okładki swoich płyt, a w latach 90. zajął się grafiką komputerową. Pisał felietony do miesięcznika „Tylko Rock”. Ubierał się barwnie i po swojemu, od lat 70. był wegetarianinem.
W 1999 roku czytelnicy „Polityki” wybrali go wykonawcą wszech czasów. Zmarł 17 stycznia 2004 roku w Warszawie. W jego rodzinnym domu w Starych Wasiliszkach działa dziś muzeum, a gwiazda w Opolu, murale i ulice w wielu miastach przypominają o artyście, który uczył nas słuchać uważniej.