HenrykSienkiewicz

Henryk Sienkiewicz urodził się 5 maja 1846 roku w Woli Okrzejskiej na Podlasiu, w zubożałej rodzinie szlacheckiej Józefa i Stefanii z Cieciszowskich. Uczył się w warszawskich gimnazjach, a potem studiował w Szkole Głównej — najpierw prawo i medycynę, w końcu filologię.

Już jako student zaczął pisać do gazet. W 1869 roku zadebiutował w „Przeglądzie Tygodniowym”, a jego felietony i recenzje, podpisywane pseudonimem Litwos, szybko zdobyły czytelników. Pisał lekko, obrazowo i z humorem.

Po powrocie napisał powieści, które uczyniły go najpopularniejszym pisarzem w kraju: „Ogniem i mieczem”, „Potop” i „Pana Wołodyjowskiego”. Drukowane w odcinkach w gazetach, trzymały czytelników w napięciu przez lata.

W 1891 roku odbył podróż do Afryki. Z niej wzięły się „Listy z Afryki”, a po latach także powieść dla młodzieży „W pustyni i w puszczy”.

W latach 1895–1896 powstało „Quo vadis”, przetłumaczone na ponad pięćdziesiąt języków; w 1898 roku była to najpopularniejsza książka w Stanach Zjednoczonych. Potem przyszli „Krzyżacy”. W 1900 roku czytelnicy podarowali mu na jubileusz dworek w Oblęgorku, a w 1905 roku otrzymał Literacką Nagrodę Nobla za wybitne osiągnięcia w pisarstwie epickim.

Kochał podróże i polowania. Miał syna Henryka i córkę Jadwigę. Zmarł 15 listopada 1916 roku w szwajcarskim Vevey. Dworek w Oblęgorku jest dziś muzeum, a jego powieści wciąż czytają i ekranizują kolejne pokolenia.