Ludwigvan Beethoven

Ludwig van Beethoven urodził się w Bonn, najpewniej 16 grudnia 1770 roku — dzień później został ochrzczony. Muzyka była w rodzinie od pokoleń: dziadek był kapelmistrzem na dworze w Bonn, ojciec śpiewał w kapeli dworskiej. To ojciec pierwszy uczył chłopca gry, a potem jego nauczycielem został organista Christian Gottlob Neefe.

W listopadzie 1792 roku przeniósł się do Wiednia i już tam został. Brał lekcje u Josepha Haydna, a potem u innych mistrzów, m.in. Antonia Salieriego. Szybko zasłynął jako pianista, który porywał publiczność improwizacjami, a potem jako kompozytor, który nie bał się łamać reguł.

Napisał dziewięć symfonii, pięć koncertów fortepianowych, szesnaście kwartetów smyczkowych, trzydzieści dwie sonaty fortepianowe i operę „Fidelio”. Symfonia „Eroica” otworzyła w muzyce nową epokę, a motyw z początku V Symfonii zna prawie każdy. Do najsłynniejszych utworów należą też „Sonata księżycowa” i „Dla Elizy”.

7 maja 1824 roku w Wiedniu po raz pierwszy zabrzmiała IX Symfonia z chórem śpiewającym „Odę do radości”. Beethoven stał na scenie, ale nie słyszał braw — ktoś musiał go odwrócić, żeby zobaczył owację. Dziś ta melodia jest hymnem Unii Europejskiej.

Zmarł 26 marca 1827 roku w Wiedniu, w wieku 56 lat. Spoczywa na Cmentarzu Centralnym w Wiedniu, a jego dom rodzinny w Bonn jest muzeum.