ÉdithPiaf

1915 – 1963

„Wróbelek z Belleville, który śpiewał tak, że cała Francja słuchała z zapartym tchem.”

Zdjęcie 1: Édith Piaf
  • 47lat życia
  • 140 cmwzrostu
  • 28lat na scenie
Data urodzenia
19 grudnia 1915
Data śmierci
10 października 1963
Ostatnia aktualizacja
14 września 2026

Życiorys

Urodzona
Paryż, 19 grudnia 1915
Prawdziwe nazwisko
Édith Giovanna Gassion
Zawód
piosenkarka, autorka tekstów, aktorka
Przydomek
La Môme Piaf — „wróbelek”
Znana z
„La Vie en rose”, „Hymne à l'amour”, „Non, je ne regrette rien”, „Milord”
Scena
paryska Olympia i nowojorska Carnegie Hall
  1. Belleville

    Édith Piaf, właściwie Édith Giovanna Gassion, urodziła się 19 grudnia 1915 roku w Paryżu; na kamienicy przy ulicy Belleville wisi tablica, która przypomina o jej narodzinach w tej robotniczej dzielnicy. Jej ojciec był akrobatą cyrkowym, a mama śpiewaczką. Jako dziewczynka jeździła z ojcem po Francji, a od dziesiątego roku życia śpiewała na ulicach.

  2. Wróbelek

    W październiku 1935 roku usłyszał ją na ulicy Louis Leplée, właściciel kabaretu Le Gerny's. Zaproponował jej występy i nadał sceniczne imię La Môme Piaf — w paryskim slangu „mały wróbelek”. Pasowało: miała zaledwie 140 centymetrów wzrostu, ale jej głos wypełniał każdą salę.

    Jeszcze w tym samym roku nagrała pierwsze płyty, a wkrótce potem zagrała pierwszą rolę filmową.

    Miała 140 centymetrów wzrostu, a jej głos wypełniał każdą salę.
  3. La Vie en rose

    Tekst „La Vie en rose” napisała sama — podobno zanotowała go na obrusie w kawiarni na Polach Elizejskich. Piosenka stała się jej znakiem rozpoznawczym i jedną z najsłynniejszych francuskich piosenek w historii. Potem przyszło „Hymne à l'amour”, a na scenie zawsze stała w prostej czarnej sukience, z rękami na biodrach.

  4. Olympia i Carnegie Hall

    W styczniu 1955 roku dała pierwszy recital w paryskiej Olympii i biła tam rekordy sprzedaży biletów, a rok później zaśpiewała w nowojorskiej Carnegie Hall. Pomagała młodym artystom — jej wsparcie otworzyło drogę m.in. Yves'owi Montandowi i Charles'owi Aznavourowi. W 1959 roku nagrała „Milord”, a w 1960 roku „Non, je ne regrette rien”.

  5. Pamięć

    Zmarła 10 października 1963 roku w Grasse, w wieku 47 lat. W Paryżu działa muzeum jej imienia, a film „Niczego nie żałuję — Edith Piaf” z 2007 roku przypomniał jej historię nowemu pokoleniu.

Twórczość i pasje

  • La Vie en rose

    piosenka z jej własnym tekstem, znak rozpoznawczy

  • Hymne à l'amour

    jedna z najpiękniejszych francuskich piosenek miłosnych (1950)

  • Milord

    przebój z 1959 roku

  • Non, je ne regrette rien

    przebój z 1960 roku

  • Les trois cloches

    nagranie z zespołem Les Compagnons de la Chanson

  • Recitale w Olympii

    od 1955 roku, z rekordami sprzedaży biletów

Wstęga życia

1915 – 1963 · 47 lat

  1. 1915

    rok urodzin

    urodziny w Paryżu

  2. 1925

    ok. 10 lat

    śpiewa na ulicach Paryża

  3. 1935

    ok. 20 lat

    Louis Leplée odkrywa ją na ulicy; pierwsze nagrania

  4. 1936

    ok. 21 lat

    pierwsza rola filmowa

  5. 1946

    ok. 31 lat

    „La Vie en rose”

  6. 1950

    ok. 35 lat

    „Hymne à l'amour”

  7. 1955

    ok. 40 lat

    pierwszy recital w Olympii

  8. 1956

    ok. 41 lat

    koncert w Carnegie Hall

  9. 1959

    ok. 44 lata

    „Milord”

  10. 1960

    ok. 45 lat

    „Non, je ne regrette rien”

  11. 1963

    w wieku 47 lat

    umiera 10 października w Grasse

Po odejściu

  • 1977 — otwarcie muzeum jej imienia w Paryżu
  • 2007 — film „Niczego nie żałuję — Edith Piaf”

Galeria

Zdjęcie 1: Édith Piaf

Źródła zdjęć

  1. Zdjęcie 1: fot. Studio Harcourt / Wikimedia Commons, domena publiczna

Wspomnienia

Nie dodano jeszcze zatwierdzonych wpisów. Możesz zostawić pierwszy wpis powyżej.

Zostaw wspomnienie

Wpis pojawi się publicznie po spokojnej moderacji. E-mail jest opcjonalny i nie jest publikowany.