ÉdithPiaf
„Wróbelek z Belleville, który śpiewał tak, że cała Francja słuchała z zapartym tchem.”

- 47lat życia
- 140 cmwzrostu
- 28lat na scenie
- Data urodzenia
- 19 grudnia 1915
- Data śmierci
- 10 października 1963
- Ostatnia aktualizacja
- 14 września 2026
Życiorys
- Urodzona
- Paryż, 19 grudnia 1915
- Prawdziwe nazwisko
- Édith Giovanna Gassion
- Zawód
- piosenkarka, autorka tekstów, aktorka
- Przydomek
- La Môme Piaf — „wróbelek”
- Znana z
- „La Vie en rose”, „Hymne à l'amour”, „Non, je ne regrette rien”, „Milord”
- Scena
- paryska Olympia i nowojorska Carnegie Hall
Belleville
Édith Piaf, właściwie Édith Giovanna Gassion, urodziła się 19 grudnia 1915 roku w Paryżu; na kamienicy przy ulicy Belleville wisi tablica, która przypomina o jej narodzinach w tej robotniczej dzielnicy. Jej ojciec był akrobatą cyrkowym, a mama śpiewaczką. Jako dziewczynka jeździła z ojcem po Francji, a od dziesiątego roku życia śpiewała na ulicach.
Wróbelek
W październiku 1935 roku usłyszał ją na ulicy Louis Leplée, właściciel kabaretu Le Gerny's. Zaproponował jej występy i nadał sceniczne imię La Môme Piaf — w paryskim slangu „mały wróbelek”. Pasowało: miała zaledwie 140 centymetrów wzrostu, ale jej głos wypełniał każdą salę.
Jeszcze w tym samym roku nagrała pierwsze płyty, a wkrótce potem zagrała pierwszą rolę filmową.
Miała 140 centymetrów wzrostu, a jej głos wypełniał każdą salę.
La Vie en rose
Tekst „La Vie en rose” napisała sama — podobno zanotowała go na obrusie w kawiarni na Polach Elizejskich. Piosenka stała się jej znakiem rozpoznawczym i jedną z najsłynniejszych francuskich piosenek w historii. Potem przyszło „Hymne à l'amour”, a na scenie zawsze stała w prostej czarnej sukience, z rękami na biodrach.
Olympia i Carnegie Hall
W styczniu 1955 roku dała pierwszy recital w paryskiej Olympii i biła tam rekordy sprzedaży biletów, a rok później zaśpiewała w nowojorskiej Carnegie Hall. Pomagała młodym artystom — jej wsparcie otworzyło drogę m.in. Yves'owi Montandowi i Charles'owi Aznavourowi. W 1959 roku nagrała „Milord”, a w 1960 roku „Non, je ne regrette rien”.
Pamięć
Zmarła 10 października 1963 roku w Grasse, w wieku 47 lat. W Paryżu działa muzeum jej imienia, a film „Niczego nie żałuję — Edith Piaf” z 2007 roku przypomniał jej historię nowemu pokoleniu.
Twórczość i pasje
La Vie en rose
piosenka z jej własnym tekstem, znak rozpoznawczy
Hymne à l'amour
jedna z najpiękniejszych francuskich piosenek miłosnych (1950)
Milord
przebój z 1959 roku
Non, je ne regrette rien
przebój z 1960 roku
Les trois cloches
nagranie z zespołem Les Compagnons de la Chanson
Recitale w Olympii
od 1955 roku, z rekordami sprzedaży biletów
Wstęga życia
1915 – 1963 · 47 lat
- 1915
rok urodzin
urodziny w Paryżu
- 1925
ok. 10 lat
śpiewa na ulicach Paryża
- 1935
ok. 20 lat
Louis Leplée odkrywa ją na ulicy; pierwsze nagrania
- 1936
ok. 21 lat
pierwsza rola filmowa
- 1946
ok. 31 lat
„La Vie en rose”
- 1950
ok. 35 lat
„Hymne à l'amour”
- 1955
ok. 40 lat
pierwszy recital w Olympii
- 1956
ok. 41 lat
koncert w Carnegie Hall
- 1959
ok. 44 lata
„Milord”
- 1960
ok. 45 lat
„Non, je ne regrette rien”
- 1963
w wieku 47 lat
umiera 10 października w Grasse
Po odejściu
- 1977 — otwarcie muzeum jej imienia w Paryżu
- 2007 — film „Niczego nie żałuję — Edith Piaf”
W kalendarzu Alei
19 grudnia — dzień urodzin
Nikt inny z Alei nie ma tego dnia rocznicy.
Następne urodziny w kalendarzu
Wspomnienia
Nie dodano jeszcze zatwierdzonych wpisów. Możesz zostawić pierwszy wpis powyżej.