BogumiłKobiela

Bogumił Kobiela urodził się 31 maja 1931 roku w Katowicach. Uczył się w gimnazjum w Krzeszowicach, a maturę zdał w katowickim liceum im. Mikołaja Kopernika. Miał brata Marka; rodzinnie był też spokrewniony z Barbarą, żoną kompozytora Wojciecha Kilara.

Do aktorstwa ciągnęło go od młodości. W 1953 roku ukończył szkołę aktorską w Krakowie i od razu wyjechał na Wybrzeże, do gdańskiego Teatru Wybrzeże.

W kinie zadebiutował pod koniec lat 50. W „Popiele i diamencie” Andrzeja Wajdy zagrał Drewnowskiego, a w 1960 roku stworzył swoją najsłynniejszą rolę — Jana Piszczyka w „Zezowatym szczęściu” Andrzeja Munka. Rola była pisana specjalnie z myślą o nim.

Piszczyk, człowiek bez własnego oblicza, który zawsze chce się dopasować do świata, dzięki Kobieli stał się postacią śmieszną i wzruszającą zarazem. Krytycy nazwali go najwybitniejszym polskim aktorem tragikomicznym.

W 1960 roku przeniósł się do Warszawy i grał w Teatrze Ateneum, a potem w kabaretach Dudek i Wagabunda oraz w Teatrze Komedia. Często występował w telewizji. W 1963 roku ożenił się z Małgorzatą.

W kinie pojawiał się w filmach wybitnych reżyserów: w „Rękopisie znalezionym w Saragossie” Wojciecha Hasa, w „Lalce” i w „Wszystko na sprzedaż” Andrzeja Wajdy, gdzie zagrał Bobka. Potrafił w jednej scenie rozśmieszyć i zasmucić widza.