0Złożono 0 kwiatów

HankaOrdonówna

1902 – 1950

„Ordonka — najsławniejszy głos warszawskich kabaretów, który śpiewał, że miłość wszystko wybaczy.”

47lat życia
16 lattyle miała przy debiucie w Sfinksie
ok. 10 latna scenie Qui Pro Quo

Data urodzenia: 25 września 1902
Data śmierci: 8 września 1950
Miejsce spoczynku: Cmentarz Powązkowski w Warszawie
Ostatnia aktualizacja: 14 września 2026

Życiorys

Urodzona: Warszawa, 25 września 1902 (data z nagrobka)
Prawdziwe nazwisko: Maria Anna Pietruszyńska
Zawód: piosenkarka, tancerka, aktorka
Przydomek: Ordonka
Znana z: „Miłość ci wszystko wybaczy”, „Uliczka w Barcelonie”, „Na pierwszy znak”
Scena: kabarety Sfinks i Qui Pro Quo w Warszawie

Warszawska baletnica
Hanka Ordonówna, właściwie Maria Anna Pietruszyńska, urodziła się w Warszawie — na jej nagrobku widnieje data 25 września 1902 roku, choć dokumenty z różnych lat podają różne daty. Uczyła się w szkole baletowej przy Teatrze Wielkim. Jako szesnastolatka zadebiutowała w kabarecie Sfinks — najpierw jako tancerka, potem jako śpiewaczka.
Qui Pro Quo
Od 1922 roku przez blisko dziesięć lat występowała w Qui Pro Quo, najsłynniejszym kabarecie międzywojennej Warszawy. Z czasem stworzyła własny styl: śpiewała prosto, ciepło i z wielką aktorską siłą. Jej przewodnikiem na scenie był reżyser i konferansjer Fryderyk Jarosy, który pomógł jej zostać gwiazdą.
Śpiewała prosto i ciepło, a publiczność nazywała ją czule Ordonką.
Miłość ci wszystko wybaczy
Największą sławę przyniosła jej piosenka „Miłość ci wszystko wybaczy” Henryka Warsa ze słowami Juliana Tuwima, zaśpiewana w filmie „Szpieg w masce” z 1933 roku. Śpiewała też „Uliczkę w Barcelonie”, „Na pierwszy znak” i „O mój rozmarynie”. Zagrała w kilku filmach, m.in. w „Paradzie Warszawy”.
Na scenach świata
Koncertowała w Paryżu, Berlinie, Wiedniu, Rydze i w Stanach Zjednoczonych, a później także w Atenach, Kairze, Jerozolimie i Bejrucie. Była najpopularniejszą polską piosenkarką dwudziestolecia międzywojennego.
Tułacze dzieci
Po wojnie, w Bejrucie, organizowała przedstawienia i opiekowała się polskimi dziećmi, które wojna rozrzuciła po świecie. Opisała ich losy w książce „Tułacze dzieci”, wydanej w 1948 roku pod pseudonimem Weronika Hort. Zmarła 8 września 1950 roku w Bejrucie. W 1990 roku jej prochy wróciły do Warszawy i spoczęły na Cmentarzu Powązkowskim.