JulianTuwim

Julian Tuwim urodził się 13 września 1894 roku w Łodzi, w kamienicy przy ulicy Widzewskiej — dziś Kilińskiego. Jego ojciec pracował w banku, a młodsza siostra Irena została później poetką i tłumaczką. W łódzkim gimnazjum początkowo nie był prymusem — musiał nawet powtarzać klasę.

Już jako gimnazjalista uczył się esperanto i w tym języku zadebiutował jako tłumacz: przełożył na esperanto wiersze Leopolda Staffa. Jego pierwszy własny wiersz ukazał się w 1913 roku w „Kurierze Warszawskim”. Potem studiował w Warszawie prawo i filozofię, ale literatura okazała się silniejsza.

W 1919 roku ożenił się ze Stefanią Marchew i współtworzył grupę poetycką Skamander — z Janem Lechoniem, Antonim Słonimskim i Kazimierzem Wierzyńskim. Na nowo ożywili polską poezję, pisząc o codzienności i zwykłym życiu.

Pisał dla kabaretów Qui Pro Quo, Bi-Ba-Bo i Cyrulik Warszawski, współpracował z „Wiadomościami Literackimi” i z Polskim Radiem. Był mistrzem słowa, rymu i rytmu — potrafił bawić i wzruszać jednym wersem.

Był bibliofilem i kolekcjonerem osobliwości. Zbierał rzadkie książki, dziwne słowa i literackie kurioza, a z tych zbiorów powstały antologie takie jak „Czary i czarty polskie” czy „Pegaz dęba”. Podpisywał się ponad czterdziestoma pseudonimami. W 1946 roku razem z żoną adoptował córkę Ewę.

Zmarł 27 grudnia 1953 roku w Zakopanem. Uniwersytet Łódzki nadał mu doktorat honoris causa, a na ulicy Piotrkowskiej w Łodzi stoi jego ławeczka. Jego utwory są dziś w domenie publicznej — każdy może je czytać za darmo.